Jednak, żeby mężowskie święto nie pozostawało bez echa przypomnę jeden z wcześniejszych wyjazdów imieninowych, do Giżycka, miasta, w którym byliśmy nie raz i które opisywałam wcześniej pod tytułem Wyspa Giżycka - jeziora, kanały, zamek krzyżacki, Twierdza Boyen... Wtedy Wielkanoc wypadała nieco później - 9 kwietnia.
Zamieszkaliśmy w zamku krzyżackim, posadowionym nad Kanałem Łuczańskim - historyczną droga wodną, ze słynnym zabytkowym mostem obrotowym, łączącą dwa wielkie mazurskie jeziora: Niegocin na południu z jeziorem Kisajno na północy.
W czasie naszego pobytu kanał był w przebudowie, planowano wykonać nowe umocnienia brzegowe, a na odcinkach przeznaczonych do cumowania odbojnice gumowe i poldery. Na skarpach przygotowywano miejsca pod nowe schodki zejściowe oraz miejsca wylotów odprowadzających wody opadowe. Sprawne i przejrzyste informowanie żeglarzy o zmianach i wydarzeniach na szlaku umożliwiać miały od strony Niegocina i Kisajna nowe ekrany ledowe.
Idąc ulicą Nadbrzeżną śledziliśmy pracę maszyn umieszczonych między innymi na specjalnych platformach.
Na placu imienia Andrzeja "Balona" Tarasiewicza (1959-1998) uwagę zwracała tablica upamiętniającą patrona placu - giżycczanina, człowieka Mazur, instruktora bezpiecznego nurkowania, miłośnika natury, ratownika WOPR, a także prezesa Klubu Płetwal w Giżycku... Pobliski budynek Andrzej Tarasiewicz zaadaptował na przyjazny dom dla młodzieży, który stał się miejscem spotkań, a także bazą szkoleniową.
Trochę czasu spędziliśmy na przystani jachtowej Dalba, znajdującej w końcowym odcinku ulicy Nadbrzeżnej - początkiem lub jak kto woli końcem Kanału Łuczańskiego. Kontakt z naturą, słoneczna pogoda mimo silnego wiatru, wprawiała nas w dobry nastrój.
Z przystani do miejskiej plaży było już niedaleko, a stamtąd na molo z kładką biegnącą ponad portami Żeglugi Mazurskiej i Ekomariny w stronę ulicy Kolejowej z kładką nad torami oferującą rozległe widoki na miasto.
Ryszard został na dole w Ekomarinie, ja zaś wjechałam windą na górę, żeby zrobić kilka zdjęć z wyższej perspektywy. Obserwując okolicę przez wizjer lustrzanki straciłam z oczu Solenizanta i nie wiedziałam, co robić, czy czekać na niego na kładce czy zbiec do mariny i tam go szukać. Postanowiłam zostać na górze i stamtąd wypatrywać zguby, która zniknęła wraz z moim telefonem komórkowym pozostawionym w plecaku. Czas mijał, wiatr hulał, wzburzenie rosło, nadzieja na odnalezienie się malała!
Zobaczyłam go daleko jak przechodził przez tory na drugą stronę trakcji kolejowej i zmierzał w stronę kładki. Machałam ręką, ale on - zodiakalny Byk - jakby mnie nie zauważał, a kiedy już stanęliśmy oko w oko wygarnął mi, że to ja jestem sprawczynią tego całego nieporozumienia. Ech, rogacizna zawsze twierdzić będzie, że najlepszą obroną jest atak!
Kontynuowaliśmy spacer po mieście idąc w stronę zamku. Ja jak zawsze z zainteresowaniem przyglądałam się mijanym obiektom, Ryszard zaś nie widział w nich nic szczególnego: park jak park, kościół jak kościół, pomnik jak pomnik...
W mieście wiatr nie był już tak przejmujący jak nad jeziorem a zatem trochę czasu postanowiliśmy spędzić w parku przy zamku. Na kładce przez Kanał Łuczański spotkaliśmy młodzież szkolną na pieszej wycieczce, z której dwóch chłopców poprosiło o zrobienia im zdjęcia.
Piękna, słoneczna pogoda sprawiła, że na dłużej zatrzymaliśmy się w amfiteatrze znajdującym się przy zejściu z kładki.
Podczas tego pobytu skupiliśmy się bardziej na przyjemnościach oferowanych przez hotel: stylowe wnętrza, wygodne komnaty, relaks w strefie wellness z basenem, sauną, jacuzzi, restauracja w zamkowej bibliotece z salą kominkową, oranżerią, stolikami na antresoli w iście romantycznym klimacie oraz inne atrakcje.
Wieczorem, w dzień imienin Ryszarda delektowaliśmy się kuchnią, w której szefował Łukasz Siemaszko. Kolacje jak i śniadania były wyśmienite.
Giżycko, 02-04.04.2023 rok
