sobota, 23 października 2021

Zachód słońca w Zia, Marami, Tigaki, Alikés i inne atrakcje wyspy Kos



    Nasza baza wypadowa na wyspie Kos znajdowała się w niewielkiej miejscowości Marmari
słynącej z szerokich piaszczystych plaż i licznych hoteli ciągnących się wzdłuż wybrzeża.

    Hotel Roselands, w którym zamieszkaliśmy oddalony był od plaży o ponad kilometr. Mimo nie najlepszych opinii o tym trzygwiazdkowym hotelu, ale przystępnej cenie, zaryzykowaliśmy i wybraliśmy tam opcję ze śniadaniami i obiadokolacjami. Pokój z dość dużym balkonem w budynku głównym okazał się całkiem wygodny - sprzątano go codziennie, ale ręczników nie wymieniono ani razu.


     Formuła all inclusive nie miała nic wspólnego z nazwą i nie warta była dodatkowych pieniędzy. Na terenie obiektu, trzeba przyznać zadbanego, znajdowało się kilka budynków, w tym jeden na końcu alejki wiodącej na pola gospodarskie i do głównej ulicy z jedynym w Marmari supermarketem Constantinidos.
    Dlaczego wspominam o tym budynku? Otóż, tuż za nim ulokowano ogromne szambo. Wydobywający się z niego paskudny zapach nie pozwalał mieszkańcom na korzystanie z balkonów i otwieranie okien. O zamianie pokoi nie było nawet mowy; biuro podróży interweniowało bez skutku.
    Na kolejny minus zasługiwały mało smaczne posiłki, kiepska organizacja ich wydawania i często niedostatek dań (nie zawsze uzupełniany) po kilkunastu minutach od otwarcia stołówki. Był to przedostatni turnus
w tym sezonie i być może wykorzystywano już tylko zapasy.
   Jednak największym nieporozumieniem była niesympatyczna kadra ludzi w wieku emerytalnym zarządzająca hotelem. Nie mam nic przeciwko emerytom, bo sama jestem emerytką, ale uważam, że tego typu działalność wymaga ciągłego doskonalenia się, wdrażania nowych rozwiązań w świadczeniu usług przyjaznym klientom, a nie ich odstraszaniu. Wymogi współczesnego rynku hotelarskiego są wysokie, a Roseland’s, jak wynika z opinii klientów również młodych wiekiem, ich nie spełnia.

   
Nie jest to narzekanie z mojej strony, bo mnie akurat trafiło się dobre lokum, ale współczucie tym, którzy takiego szczęścia nie mieli i trafili na szambo. Bardziej też nastawiałam się na zwiedzanie niż na plażowanie, chociaż i krótkiego wylegiwania się w słońcu, kąpieli w morzu czy basenie nie zabrakło. Pogoda sprzyjała zarówno biernemu jak i aktywnemu wypoczynkowi. Wysokie temperatury w pierwszych dziesięciu dniach października łagodził silny wiatr.

   
Z balkonu naszego pokoju na pierwszym piętrze rozpościerał się widok na nizinę z charakterystycznym wzgórzem z jakąś anteną przekaźnikową, a dalej pasmo górskie z najwyższym szczytem na wyspie - Dikeos (843 m n.p.m.).



   
Z tarasu drugiego i ostatniego piętra budynku głównego mogłam sfotografować: zadbany ogród z dużym, czystym basenem i ze wspomnianą wyżej alejką wiodącą na pola, do supermarketu a także na plażę.








   
Z góry, przybliżając obiektywem, widoczne było północne wybrzeże i Morze Egejskie z wyspami: Kalimnos po lewej, Pserimos po prawej,
Plati pomiędzy nimi i gdzieś w oddali, również po prawej Turcja.




   
Wyspy te podziwialiśmy też z plaży w Marmari. W jednej z tawern można było zamówić coś do picia i przez cały dzień korzystać z leżaków z miękkimi wygodnymi materacami. Przy silnym wietrze i dużej fali woleliśmy spacerować po miękkim piasku.













   
Wspomniane wzniesienie z anteną przekaźnikową mijaliśmy, a właściwie objeżdżaliśmy podążając do bardzo popularnej wśród turystów wioski Lagoudi Zia (350 m. n.p.m.) usytuowanej na zboczach Dikeos.


       Zanim dotarliśmy do wsi zatrzymaliśmy się w miejscu, z którego rozpościerają się imponujące widoki na nizinę z niewysokimi wzgórzami, Morze Egejskie z wyspami, kurort Tigaki i słone jezioro (bagna) Alikés.


     Na owym tarasie, jako atrakcję turystyczną ustawiono małą kapliczkę. Być może ma ona przypominać podróżnym, że świątynie usytuowane są w trudno dostępnych miejscach i należy włożyć sporo wysiłku w ich zdobycie.






     Kolejny krótki przystanek zrobiliśmy przy kościele leżącym w gminie Asfendiou - wezwania światyni nie zdołałam ustalić.








      Do wioski Zia po krętej drodze zmierzał sznur samochodów. Ludzie pędzili na osławione w mediach wydarzenie - zachód słońca.
    Zdołaliśmy jeszcze znaleźć miejsce na parkingu, po czym ruszyliśmy na rozpoznanie terenu.


    Oprócz tawern, z balkonami i tarasami skierowanymi na zachód, lśniących w z wolna zmierzającym za horyzont słońcu, swoje usługi oferowały liczne sklepy z pamiątkami. Zajrzeliśmy też do kościoła Wniebowzięcia NMP (Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ζιάς) - niestety tak jak i muzeum przykościelne był zamknięty.
     Dalej, w górę prowadził szlak na najwyższy szczyt wyspy, Dikeos Christos (846 m n.p.m.).









































   
Z górnych tarasów we wsi Zia rozpościerał się widok na dwa sąsiadujące ze sobą kurorty Marmari i Tigaki. Pomiędzy nimi błyszczało wyschnięte jeszcze o tej porze roku słone płytkie jezioro Alikés, raj w szczególności dla flamingów w okresie zimowym, w porze obfitszych opadów deszczu. O tych ptakach pisałam podczas styczniowego pobytu na Cyprze. Poniżej widoczny też był biało niebieski kościół Naós Genéseos Theotókou. Wspaniałe widowisko.

 



    Alikés zobaczyliśmy też z bliska innym razem. Zdjęcia poniżej.










     Tymczasem na tarasie widokowym zgromadziły się tłumy gapiów. Niektórzy z nich czatowali z aparatami ustawionymi na statywach. Ci, którym zabrakło miejsca na murze, zachód słońca obserwowali z niższego poziomu.













    Przy okazji wspomnę inną naszą wyprawę w stronę Lagoudi Zia, ale inną drogą, przez park przyrodniczy. W tłumaczeniu lagoudi oznacza królika i jak stwierdził Ryszard, mijający nas samochód z psami na kufrze wracał z polowania na króliki.


     Nie dotarliśmy do opuszczonej prawie dwa wieki temu, z powodu epidemii cholery, miejscowości Palio Pyli, dawnej stolicy wyspy Kos i ruin twierdzy bizantyjskiej znajdującej się powyżej na wierzchołku góry, która wzmocniona przez joannitów pełniła funkcję obronną.

   
Byliśmy już u podnóża kamiennego szczytu, kiedy Ryszard stwierdził, że nie będzie się wspinał tylko po to, żeby zobaczyć kupę kamieni, tym bardziej, że do ruin zamku wiódł trudny, stromy szlak, momentami ginący w zaroślach.
    Zazdrościłam wszystkim tym, którzy mimo późnej pory jechali nieco dalej, żeby ostatecznie podjąć jeszcze próbę zdobycia bizantyjskiej twierdzy. Ja zdobywcą nie zostałam, chociaż bardzo chciałam i pewnie gdybym była sama poszłabym dalej ku przygodzie, tak jak to nie raz już bywało. Stanowcze NIE mojego męża pozwoliło mi na pokonanie kilkudziesięciu metrów pod górę i zrobienie kilku zdjęć. Na jednym z nich widać dumę zdobywców.








 
    W kolejnych postach, kolejne ciekawe miejsca warte zobaczenia.

   Wyspa Kos, październik 2021

   Zobacz także:
* Stolica Kos - aktywny i beztroski wypoczynek w słonecznej scenerii 

* Zachód słońca w Zia, Marami, Tigaki, Alikés i inne atrakcje wyspy Kos

* Kefalos i nasze najlepsze all inclusive w życiu 

* Kos - bajeczne krajobrazy, piękne plaże, naturalne spa u podnóża wysokiego klifu i…my

* Kos - twierdza Antimachia, cebula morska, Plaka Forest czyli pawi raj i...

10 komentarzy:

  1. Tłum ludzi robiących zdjęcia zachodu słońca przypomniał mi podobny widok na Santorini. Oprócz tego momentu miałem wrażenie , że na wyspie jest raczej spokojnie i niewielu turystów. Lubię klimat i jedzenie w greckich tawernach, śliczne są te ich kościoły z niebieskimi kopułami. Kąpiele w morzu lub spacery jego brzegiem uzupełniają wakacyjną atmosferę tej wyprawy. Pozdrawiam serdecznie :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Turystów sporo, najwięcej w stolicy wyspy i chyba w wiosce Zia podczas zachodu słońca. Najpopularniejszym środkiem lokomocji były auta, quady i rowery z wypożyczalni.
      Pozdrawiam serdecznie :)

      Usuń
  2. Typowe greckie klimaty: piękne błękity morza, biało-niebieska zabudowa, zabytkowa architektura, cudna roślinność i widoki, a za ścianą... szambo! Ale co tam! I tak warto tam pojechać, bo jest jakoś tak fajnie! No, i ten bajkowy zachód słońca... Niby taki sam, a każdy wyjątkowy!!!
    Dzięki Wam za wrażenia:)))

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Mimo, iż lubię bardzo klimaty greckich wysp i ten wszędobylski chaos w kolorowych dekoracjach, to jednak nie chciałabym tam zamieszkać na stałe. Może gdyby Grecy dbali o większy porządek, o czystość nie tylko w hotelach i hotelowych ogrodach to kto wie...
      Już drugi tydzień jeżdżę z Supraśla do Białegostoku na rehabilitację i podziwiam całą drogę - odcinki: leśny i miejski - wszędzie czysto, zadbane pobocza, trawniki... Polacy jednak umieją dbać o swoje...
      Pozdrawiam cieplutko :)

      Usuń
  3. Hotel może nieco niefortunny za to widoki myślę, że rekompensują wszystko. Przepiękne rajskie miejsce <3. Odpłynęłam po prostu przy tych zdjęciach. Hihi coś czuję, że mój mąż też by marudził przy ostatnim punkcie ale i tak by mnie nie powstrzymał. Kocham ruiny i takie wspinaczki. To moje małe uzależnienie :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Po trudach podróżowania i zwiedzania odpoczynek nie tak w luksusowym hotelu co w wygodnym łóżku jest bardzo ważny. Chyba każdy z nas chciałby wypoczywać w dobrze wyposażonym obiekcie, jednak nie zawsze nas stać na luksusowe hotele, no może poza sezonem można coś upolować...
      Pozdrawiam serdecznie :)

      Usuń
  4. Twoja relacja przypomina mi jak kocham Grecję i jak za nią tęsknię. Ale to chyba niewłaściwe stwierdzenie, kocham podróżowanie i poznawanie i wracanie, więc choć niedawno wróciłam z wakacji już tęsknię do miejsc, w których byłam. Zarezerwowałam kolejny wyjazd i nie mogę doczekać się aż tam się znajdę. Czytam o Grecji i chcę tam być. Taki nienasycony apetyt na podróżowanie. Tak, mimo niezbyt komfortowego hoteliku miałaś moc wrażeń i udany wyjazd. Zachody słońca to dodatkowy bonus greckich wakacji. Nie przypominam sobie innych krajów, gdzie jeździłoby się je oglądać. W Grecji natomiast pamiętam jak pędziliśmy na przylądku Sounion, aby uchwycić ten moment. Też mam zdjęcie pędzących ludzi. I tak sobie pomyślałam, że może ten pęd jest dodatkową atrakcją turystyczną, ta adrenalina zdążymy, czy nie zdążymy. Aha, rozumiem Ryszarda, ja też nie wspinałabym się na żadne wzniesienia. :) ale ja po prostu nie mam kondycji i zasapię się po przejściu kilkudziesięciu kroków wspinaczki. Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Na przylądku Sounion nie byłam, ale wiem gdzie to jest. Może kiedyś i ja dotrę do świątyni Posejdona znajdującej się na tym przylądku. Podobną do niej, ale w dużo lepszym stanie, dorycką świątynię Hefajstosa poświęconą także Atenie - patronom rzemiosła, widziałam nie tylko z Akropolu w Atenach, "dotykałam jej kamienie" także z bliska. Wspaniała, dobrze zachowana budowla.
      Bardzo lubię Grecję, ostatnio "rzuciłam się" na greckie wyspy.
      Z moją kondycją też nie najlepiej, ale jak już sobie coś upatrzę, to będę padać ze zmęczenia, ale...
      Pozdrawiam cieplutko w ostatni dzień października, bardzo słoneczny i ciepły :)

      Usuń
  5. Kolejne piękne miejsca. Bardzo lubię Grecję i tan ich śródziemnomorski klimat. Kiedyś tego wzgórza z ruinami bym nie odpuściła. Ale teraz widzę, że coraz częściej ograniczam wejścia na góry, wzgórza, wieże, punkty widokowe itp.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ech, Mariolu coraz częściej rezygnujemy z tego co wymaga zbyt dużego wysiłku. Przyjdzie taki czas, że zrezygnujemy i z podróżowania. Dlatego póki jeszcze sił w nogach prę do przodu.
      Pozdrawiam :)

      Usuń